Ενοχή

Ενοχή

 

Στην άκρη της χαράς
κι ανάμεσα στην πλάνη
έδεσα στο λιμάνι
μιας πάγιας μοναξιάς

Στην άκρη της σιωπής
στον θόλο ενός ονείρου
σκιές του παραθύρου
στέκονται αποβραδίς

Μου κρύβουνε το φως
δίχως φτερά αλωνίζουν
εκείνοι που ελπίζουν
πλανώνται διαρκώς

Ταξίδεψα βουβά
σε σκοτεινές πλατείες
ενοχικές μανίες
πίσω απ'το παραβάν

Και τώρα στο σταθμό
τερματικά βαγόνια
οι άνθρωποι σαν πιόνια
γεμίζουν το κενό

Κοιτάζω στις γραμμές
χάνεται τ'όνειρό μου
στοίχειωσε το παρόν μου
κι απέμεινε το χθες
 

Στους φίλους που έχασα. 

Mps

Σβησμένοι Φάροι

Σβησμένοι Φάροι

Είδες το φως να ξεγλιστρά μα αλλού κοιτάς
όνειρα χτίζεις στα κρυφά και τα γκρεμίζεις
γύρω απ' τους ήλιους που σε έκαψαν γυρίζεις
και τα σκοτάδια που σε φθείρουν αγαπάς

Αφήνεις σκέψεις στο κατώφλι να προσμένουν
και πόρτα ανοίγεις σε νεράϊδες παλιές
ότι ομολόγησες σε κράτησε στο χθες
κι ας άναψες μεσονυχτίς φάρους σβησμένους

Δεν υπολόγιζες αυγές και δειλινά
βγήκες ανέγγιχτος μες απ' την τρικυμία
μα αντί να κόψεις των δεσμών σου τα ηνία
στοίβαξες φόβους σε μπαούλα αδειανά

Πίσω απ' τα φώτα ξεδιπλώνεται μια αλήθεια
κυλάει ο χρόνος σαν αδάμαστο ρυάκι
καμπάνες ήχησαν στης λήθης σου την άκρη
βουβός ο αέρας που ανασταίνει αποκαΐδια

Mps

Τα Λάφυρα Του ''Εγώ''

Τα Λάφυρα Του ''Εγώ''

Ήθελα σε άλλο ουρανό να ταξιδέψω
φτερά να ανοίξω κι αν δεν είχα να κεντήσω
στου δειλινού τις μυρωδιές πριν καταλήξω
τα λάφυρά μου στην ομίχλη να ξοδέψω

Όμως δεν είδα κοντινό ουράνιο τόξο
κι ας πρόσεξα πέρα βαθιά κάποιαν αχτίδα
ήταν θαμμένη από χρόνια η πυξίδα
τότε που αγόραζα ελπίδες όσο-όσο

Νύχτες υγρές, και σιγασμένες οι καμπάνες
τέσσερις τοίχοι δεν ξεπλένουν μια αυταπάτη
της φαντασίας μου παρέλυσε το άτι
και πες μου πως θα ξεχαστώ με άλλες πλάνες

Ορμητική μου σκέψη, παρέσυρες και 'μένα
τώρα αδειάζω δυο φορτία με αναμνήσεις
της μοναξιάς τόσες βραδιές ''ήξεις αφήξεις''
στέγνωσε τ' όνειρο σε λόγια ειπωμένα

Μικρέ μου φίλε, υστερόβουλε εαυτέ μου
φύσα τη στάχτη να καλύψω τα σημάδια
προτού οι μέρες μου σαλπάρουν σαν καράβια
ας έχω με το μέρος μου, φορά του ανέμου 

Mps

Εσχάτη Των Ποινών

Εσχάτη Των Ποινών

Φόρεσα ένα χαμόγελο ψεύτικο σαν χρυσάφι
και στα όνειρά μου φόρτωσα επίπλαστες χαρές
διατήρησα ανεκπλήρωτες εικόνες και ενοχές
με κάθε ελπίδα υγρό κερί που έπαψε να ανάβει

Έδεσα τη γραβάτα μου με κόμπους θλιβερούς
τόσο που πίστεψαν πολλοί αυτόχειρας πως ήμουν
με ενέχυρο το τίποτα σε αντάλλαξα σιωπή μου
και απ' τη βουή σου κράτησα λίγους και τυχερούς

Εσύ μικρέ καθρέφτη μου γιγάντωσες το λίγο
πνίγοντας βαθυπέλαγα σωρούς του αληθινού
ξεπούλησες μισοτιμής παράγωγα του νου
και ράγισες στην θέαση χάρτινων ηλιαχτίδων

Οι γύρω κράτησαν σφιχτά το κάθε σου γιατί
αλλά απαντήσεις έδωσαν σε άδειες ερωτήσεις
ήταν η έσχατη ποινή στη λησμονιά να ζήσεις
αφού προτίμησες το όνειρο αντί για τη στιγμή 

-Εμπνευσμένο από φράσεις του Τ. Λειβαδίτη-

Mps

Το Τέρας

Το Τέρας
 

Διέγραψα  απ'τη σκέψη μου άχρηστα δεδομένα

τράβηξα  άπειρες γραμμές για να ενώσω τ'άστρα

δυο  λόγια στην συνείδησή μου κράτησα χαραγμένα

ήρθε  επιτέλους ο καιρός να απαλλαχθώ απ'τη μάσκα

Δεν  έψαξα με μουσική αλήθειες να ξεθάψω

Ούτε  σ’ απόκρυφα στενά και σε τοιχογραφίες

Προσπάθησα  στο ψεύτικο σήμερα να σωπάσω

Και  στα όνειρά μου διέπραξα γιγάντιες νοθείες

Βλέποντας  πίσω μου φωτιές να μου φορτώνουν λάθη

έσβησα  απ' το τετράδιο τους στίχους που 'χα γράψει

αναρωτήθηκα  στο χθες πριν με προλάβει η στάχτη

αν  πια αξίζει να απαντώ το ‘’ναι’’ και το ‘’εντάξει’’

Και  εσύ μετάνιωσες σκληρά τα ''όχι'' που δεν είπες

κρύβεις  μπροστά σε κάμερες την κάθε σου αλήθεια

σε  ματαιόδοξες στιγμές έχασες και ότι είχες

και  όταν αλλάζεις σκηνικά παίζονται έργα ίδια

Όλοι  τριγύρω βιάζονται και προσπερνούν το τέρας

φθάνοντας  σε έρημους γκρεμούς με πλάτη γυρισμένη

πριν  ξημερώσει κρύβεσαι πίσω απ’ το φως της μέρας 

και  μπρος στη λάμψη στέκεσαι ωραία κοιμωμένη

Mps

Υγρή Αυλαία

 Υγρή Αυλαία

Αντίκρι σ'άγνωστα φαντάσματα πενθείς
και απέναντι πεζόδρομοι γεμάτοι και αδειανοί
ότι κι αν κρύψει η λήθη στη ρουλέτα θα φανεί
μα στην επόμενη ζαριά το ξέρεις, θα σωθείς

Όσο αφόριζες παλιές αλήθειες της στιγμής
χάρτινα λάβαρα υψώνοντας σε νότο και βορρά
τότε ο χρόνος έτρεχε μπροστάρης σιωπηρά
ευνούχος στ' όνειρο αυτό, κατάντησες νωρίς

Δίχως σταγόνα, καταρράκτη δεν θα βρεις
αναζητώντας την αλήθεια σ'άλλη διάσταση
αν τελειώσει με πνιγμό αυτή η παράσταση
μονάχα τότε θα 'σαι σίγουρος πως ''ζεις''

Mps

Το Κορίτσι Του Σεπτέμβρη

Το Κορίτσι Του Σεπτέμβρη

Στους ήχους των κυμάτων χάνεσαι
στα ακρογυάλια των καημών
το γκρίζο βλέμμα σου απλώνεται
ως πέπλο των ωκεανών

Στα βάθη της βουής σου πνίγομαι
μέσα σε σκέψεις μου κρυφές
σκιές τα μάτια σου που κρύβουνε
τις περασμένες μου πληγές

Και στο ξημέρωμά σου σβήνω
σαν να 'σουνα του ήλιου φως
στις νύχτες σου σημάδια αφήνω
γεμίζει άστρα ο ουρανός

Μεσ'την αρμύρα σου πλανιέμαι
στη θάλασσά σου κολυμπώ
σ'αναζητώ όσο κι αν σ'έχω
μα όταν σε χάσω θα σε βρω

Και στο ξημέρωμά σου σβήνω
σαν να 'σουνα του ήλιου φως
στις νύχτες σου σημάδια αφήνω
γεμίζει άστρα ο ουρανός

Mps

Πουλί Του Φθινοπώρου

Πουλί Του Φθινοπώρου
(Φθινοπωρινές Μελαγχολίες)

Γκρίζες οι μέρες , χλωμά φεγγάρια
ντυμένα φώτα στα θαλασσιά
χρόνια σαν τρένα πέρασαν μπρος μου
χαθήκαν όμως σαν τα πουλιά

Άλλη μια νύχτα με σκόρπια λόγια
το φάντασμά σου ξανά ζητώ
μα όλα κρύβονται πίσω από πέπλα
και από αναμνήσεις που νοσταλγώ

Σε ποια ιστορία να σε βρω
το τέλος για να γράψω
ποια όνειρά μου ν’ αρνηθώ
ώσπου να σε ξεχάσω

Στις παραλίες κρύβονται σκέψεις
μιας Αυγουστιάτικης γλυκιάς βραδιάς
σ’ ένα ξημέρωμα όλα όμως σβήσανε
μπήκε Σεπτέμβρης και με ξεχνάς

Σε ποια ιστορία να σε βρω
το τέλος για να γράψω
ποια όνειρά μου ν’ αρνηθώ
ώσπου να σε ξεχάσω

Σε ποια πανσέληνο γυρνάς
με ποια αυγή τελειώνεις
γιατί στα μέρη μου πετάς
και τα φτερά μου λιώνεις

Στη Μ.Γ.

Mps

Χάρτινα Όνειρα

 Χάρτινα Όνειρα

Χάρτινες σκέψεις ξετυλίγω & απόψε
με σένα εικόνα να ασπρίζεις απ' τη σκόνη
τόσοι καιροί περάσανε τόσα είδαν τα μάτια μου
κάθε στιγμή που νοσταλγώ με ερημώνει

Χάρτινα όνειρα γεννήθηκαν μαζί σου
έψαξα πιο βαθιά στα απέραντα σου μέρη
βρήκα σκοτάδι σ' έναν κόσμο όλο φώτα
ίσως δεν ήρθε της ψυχής το καλοκαίρι

Σβήσε απ' το χάρτη σου τα δικά μου ίχνη
τώρα πια χάνομαι στις βαθιές σου θάλασσες
ήμουν για σένα απλώς το άστρο της ημέρας
ένα παιχνίδι που βαρέθηκες και χάλασες

Γκρίζα τοπία ξεχειλίζουν έναν πίνακα
που τον ζωγράφισα σ' ένα μικρό ταξίδι
για να μην νιώσω μοναξιά στη θάλασσά σου
φόρεσα ρούχο μου της λησμονιάς στολίδι

Σβήσε απ' το χάρτη σου τα δικά μου ίχνη
τώρα πια χάνομαι στις βαθιές σου θάλασσες
ήμουν για σένα απλώς το άστρο της ημέρας
ένα παιχνίδι που βαρέθηκες και χάλασες

Mps

Τελευταία Νύχτα

Τελευταία Νύχτα

Κοίταξέ με , κοίταξέ με απ’ το μπαλκόνι σου
άγγιξέ με , άγγιξέ με πριν χαράξει

Μην μιλήσεις, μην βγει λέξη απ’ το στόμα σου
μη διστάσεις, μη διστάσεις να με νιώσεις

Μείνε νύχτα να με δεις που θα ραγίσω
πριν με κλείσουν σε βαλίτσες της αβύσσου
πόσο λάτρεψα μια αγκαλιά μαζί σου
τώρα πια όνειρο μένει σιωπηλό

Πάγωσέ με , πάγωσέ με με το βλέμμα σου
μάγεψέ με , μάγεψέ με πριν πετάξω

Στάσου μια στιγμή , στάσου να βρω τα σημάδια σου
λάμψε άστρο , στην αυγή μου να σε ψάξω

Πήγαινέ με , πήγαινέ με στο ταξίδι σου
πριν του ήλιου οι ακτίνες με φωτίσουν
τύλιξέ με , τύλιξέ με στα φτερά σου
αφού οι ουρανοί το πρωινό θα κλείσουν

Μείνε νύχτα να με δεις που θα ραγίσω
πριν με κλείσουν σε βαλίτσες της αβύσσου
πόσο λάτρεψα μια αγκαλιά μαζί σου
τώρα πια όνειρο μένει σιωπηλό

Mps

Δειλινά Στο Φως

Δειλινά Στο Φως
  
Λίγο το φως απ'το δωμάτιο που μπαίνει
οι ηλιαχτίδες απ'τη σκέψη σου περνούν
πολλά τα όνειρα που τ'άγγιγμά σου σέρνει
& οι αναμνήσεις μου μαζί σου δε γερνούν

Οι νύχτες δούλες σ'έναν πόθο μου κρυμμένο
& τα τραγούδια ένα πέρασμα σβηστό
μόνο τα χείλη σου με κάνουν ν'ανασαίνω
μόνο τα μάτια σου να βλέπω ουρανό

Πατώ τα χνάρια σου σε κάθε παραλία
σαν περιμένω την ανάσα σου βοριά
βρίσκω σε σένα της ζωής μου την ουσία
ταξίδια κάνω στην ψυχή σου μακρινά

Τα φώτα σβήνουν & τ'ακούσματα σωπαίνουν
η νύχτα πέφτει & καλύπτει το στενό
μη με αφήσεις τώρα που όλα αργοπεθαίνουν
αγάπησέ με μακριά σου θα χαθώ & εγώ

Mps

Βαγόνια Είμαστε

Βαγόνια Είμαστε...


Σχεδίες είμαστε αρμενίζουμε τα πέλαγα
& μεσ'τις θάλασσες νησιά αναζητάμε
θυμήσου μόνο μία φράσούλα που σου έλεγα
πως οι ανθρώποι σαν τα πουλιά σε παρατάνε

Άνεμοι όλοι οι αγγέλοι που μας φτιάξανε
στα σταυροδρόμια της ζωής μας κυνηγούν
τί & αν ότι είχαμε σ'αυτή την γη το χάσαμε
μας περιμένουν σ'άλλους κόσμους να μας βρουν

Κύματα πάρτε με στα βάθη σας να ζήσω
αφού τα ουράνια στα σύννεφα κρυφτήκαν
έλιωσα στο όνειρο που ήθελα να σβήσω
μα όλοι οι φίλοι μου σε μια βραδιά χαθήκαν

Τα χρόνια άδεια από ζωή γεμίζουν χρώματα
φύλλα που πέφτουν στους χειμώνες των καιρών
απόψε αγγίζω στην ανάμνηση σου αρώματα
μα απ'τη σκέψη σου ξανά είμαι απών

Κύματα πάρτε με στα βάθη σας να ζήσω
αφού τα ουράνια στα σύννεφα κρυφτήκαν
έλιωσα στο όνειρο που ήθελα να σβήσω
μα όλοι οι φίλοι μου σε μια βραδιά χαθήκαν

Βαγόνια είμαστε στα τρένα της γραμμής
άδεια από κόσμο τις νύχτες δίχως φως
κάθε μια στάση μας ελπίδα της φυγής
σε κάθε τέλος & αρχή συνέχεια θα 'μαι μοναχός

Mps

Ναυάγιο

Ναυάγιο

Δεν το προφταίνω το καράβι το ξέρεις
είδα τη νύχτα τις ελπίδες να σβήνουν
και οι μέρες ξέφυγαν εμπρός μου στο κύμα
έπνιξε η θάλασσα νησιά πριν βαθύνουν

Κλειστήκαν οι άνθρωποι στις μάκσες του δήθεν
όσο τους βλέπω πιο πολύ με θαμπώνουν
βοήθησέ με άπλωσέ μου το χέρι
της κοινωνίας τα σωσίβια λιώνουν

Είναι μικρό το ταξίδι που κάνεις
μα πιο μικρός είναι ο κόσμος που ζεις
απ'το λιμάνι πια δεν φεύγουνε πλοία
έρχονται ώρες απουσίας και σιωπής

Mps

Ε

Ε

Σε συναντώ μες του κρυμμένου ονείρου την φωτιά
μα δεν σε σβήνω προσπαθώντας με τη φλόγα σου να δω
κάθε ουρανό που απέναντί σου στοιχειωμένο με κρατά
κάθε παράθυρο ελπίδας που ο χρόνος άφησε ανοιχτό

Αφήνοντας της σκέψης μου τα σύνορα σβηστά
χαράζω μ'όνειρα χιλιάδες του προορισμού σου διαδρομές
χωρίς πυξίδα ακολουθώ την διαδρομή του πουθενά
γιατί αν σε συναντήσω εκεί ξανά δεν θα χαθείς ποτές

Κατοίκησες με τρόπο μαγικό στην άλλη ομορφιά
στη σκεπασμένη απ'του πυθμένα τον ορίζοντα γαλήνη
σε άγγιξα και απ'το άγγιγμα μετοίκησες ακόμη πιο βαθιά
κύλησε η πέτρα στην πλαγιά και λησμονιά σου αφήνει

Πια όμως άνοιξες διάπλατα φτερά για να πετάξεις
στους ουρανούς που σου έκρυψα και τόσο αγαπάς
μα αν θελήσεις μια αυγή εσένα να κοιτάξεις
το βλέμμα σου στη θάλασσα-καθρέφτη να γυρνάς

Στην Ε.Φ.

Mps

Οράματα

Οράματα

Χάραξαν τα πουλιά ξανά το ηλιοβασίλεμα
φύτεψα το λουλούδι που ‘κρυψα το όνομά σου
σκέπαζε άμμος της σιωπής τον ήχο των κυμάτων
σβήστηκαν οι επιγραφές στα ρόδινα μαλλιά σου

Χρώματα γέμιζε η αυγή όσο η νυχτιά χανόταν
τα ρούχα μου ξεθώριαζαν στο πέρασμα του χρόνου
& όσο οι σταγόνες της βροχής γλυκά σε νανουρίζαν
οι μελωδίες ταξίδευαν σ' άγια πελάγη εμπρός μου

Και όπως στα φώτα βράδιαζε κάτω στο περιγιάλι
τότε έμαθα να νοσταλγώ βραδιές παλιές που χάνω
πόσες φορές ανάσανα κάτω απ' τις λεύκες πες μου πόσες
όταν το πίστεψα βαθιά πως ουρανούς δεν φτάνω

Έτρεξαν δάκρυα στεγνά στις παρυφές του Οκτώβρη
τα κυπαρίσσια κρύψανε τα πρόσωπα του αγγέλου
πίσω απ' τα όρη τα λευκά ο ήλιος δεν φαινόταν
στης λησμονιάς το χάραγμα τα όνειρα ανατέλλουν

Οραματίζομαι απέραντα ταξίδια μακρινά
πετάγματα σε υψίπεδα  της νιότης ξεχασμένα
μα όλα αγγίζουν τη στεριά & σέρνονται στο χώμα
γιατί στους ώμους κουβαλώ φτερά μαρμαρωμένα

Mps

Οι Σιωπές Του Ανέμου

Οι Σιωπές Του Ανέμου

Φυλάκισα ποτάμια & ερωτεύτηκα βουνά
στέριωσες δάκρυα στα μαραμένα μου ακρογιάλια
πάγωσε το νερό δεν τρέχει πια κοκαλωμένο
& απ' τα λιμνάζοντα νερά των αναμνήσεων ξεδιψάς

Πλάϊ στα φώτα της σελήνης η νύχτα ξαγρυπνά
πλάϊ στη νιότη σου τα πρωινά νυχτώνουν
τα χρώματα των πουλιών να αντικρίζεις τα χαράματα
όταν στης μοναξιάς τα μονοπάτια περπατάς

Δεν άκουγες τα λόγια μου όταν σώπαινα
τη σιωπή μου όταν μιλούσα δεν την άκουγες
σε κρυφές στοές εξαϋλώθηκα & άνεμος έγινα
μα αερικό δεν έγινες ναρθεις κοντά μου να πετάξεις

Στις αφηρημένες σου κραυγές κρυφά σιγώ
& γαληνεύει της μοίρας μου το ατέλειωτο ναυάγιο
μέσα απ' τις τρικυμίες επιβιώνω δίχως των Θεών το χάρισμα
μα εσύ φλόγες γεννάς το παρελθόν να κάψεις

Γέρασε το δένδρο της μικρής πλατείας
είναι για σένα χρόνια σαν να 'χουν από τότε περάσει
πως να μην νιώθω τη λεηλασία της ανάγκης μου
πως να πετάξω πιο ψηλά απ' τον βυθό

Κατρακυλάει κάθε αυγή σαν κοιλάδας πέτρα
ταυτίζομαι με τους καιρούς & άνεμος γίνομαι ξανά
ποτέ δεν θα ξεχάσω τα φωτεινά σου μάτια
πριν ανατείλει ο ήλιος στη λάμψη τους θα τυφλωθώ

Mps

Νοσταλγικές Θάλασσες

Νοσταλγικές Θάλασσες

Δεν ξημερώθηκαν τα έρημα σοκάκια στις αυλές
στην μαύρη βρύση τρεμόσταζαν ανάσες
βράδια κρυφά γεμίζαν τ' άδεια τα υπόστεγα
δίκοπα όνειρα που σχίσανε πανιά

Ορίζοντες θαμμένοι σε μια μονάχα απόχρωση
από την ευωδιά του στεναγμού σου χρώμα
& όταν στερεύαν οι πηγές στων ουρανών τις λίμνες
ποτάμια ρέαν στα δικά σου δειλινά

Ήταν τα δάκρυα φωτιά στις γκρίζες μέρες
σαν τότε που 'ρθες να με βρεις στη μοναξιά
αντιλαλούσαν ξένα λόγια απ' τα χείλη μας
όμως οι νύχτες πέφταν στις πλαγιές που νοσταλγούσα

Κάτι δεν φάνηκε στων ήλιων τις σκιές που έλαμπαν
βουνά βουτούσαν στις δικές σου ακρογιαλιές
μέσα απ' τα κύματα το βλέμμα σου σχημάτιζαν
στο είχα πει & ας το ξεχνάς πως σ 'αγαπούσα

Μα & αν ποτέ ξανά δεν σε αγγίξω όπως τότε
το χώμα αυτό κάτω απ' τη βρύση θα ανασαίνει
& τα βουνά θα γίνουνε νησιά στις θάλασσες να κατοικείς
όσο η ψυχή μου θα πεθαίνει, όσο η ψυχή μου θα πεθαίνει...

Mps