Πέρασαν κιόλας δυο χρόνια και λίγες ημέρες από τότε που «έφυγε» ο Μίκης. Και από αυτό το φευγιό τα εισαγωγικά δεν θα τα αφήσω ποτέ έξω. Ούτε εγώ, ούτε - νομίζω - κανένας Έλληνας, κανένας άνθρωπος που δέθηκε με το έργο και την διαδρομή του δεν θα τα άφηνε στην άκρη. Γιατί, γνωρίζαμε προ πολλού πως όταν θα ερχόταν αυτή η ώρα - θα ήταν απλά ένα αέρινο πέρασμα του σε μια διαφορετική διάσταση. Και όχι, δεν αναφέρομαι επ' ουδενί σε κάτι μεταφυσικό. Παρ' όλο που οι ήχοι του Μίκη σε συνδιασμό με τους στίχους των ποιητών που μελοποίησε μας ταξίδευαν κάπου αλλού - σε βελούδινους κήπους της δικής μας ψυχής, χωρίς όμως να μας παραπλανούν - καθορίζοντας εμάς και σε ένα μεγάλο βαθμό την ανθρώπινή μας υπόσταση.
Τα ακούσματα που ενέπνευσαν μαζικά το λαό είναι έτσι κι αλλιώς ευρέως γνωστά, υπάρχουν και θα υπάρχουν αλώβητα μες το χρόνο, και στο χέρι μας είναι να συνεχίσουν να μας εμπνέουν...
Υπάρχουν όμως κάποια άσματα, σαν το παρακάτω - που μας «συνοδεύουν» στα πίσω μπαλκόνια, στις μοναχικές στιγμές μας, που δεν έγιναν τόσο δημοφιλή όμως είναι κρυφά διαμάντια που καθρεπτίζουν όσα όμορφα κρύβονται μέσα μας.
Οι στίχοι του ποιητή της ψυχής, Τάσου Λειβαδίτη - ντυμένοι με τη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Η ερμηνεία από τον Γιώργο Νταλάρα.
Την Πόρτα Ανοίγω Το Βράδυ
Μουσική : Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι : Τάσος Λειβαδίτης
Ερμηνεία : Γιώργος Νταλάρας