Σβησμένοι Φάροι

Σβησμένοι Φάροι

Είδες το φως να ξεγλιστρά μα αλλού κοιτάς
όνειρα χτίζεις στα κρυφά και τα γκρεμίζεις
γύρω απ' τους ήλιους που σε έκαψαν γυρίζεις
και τα σκοτάδια που σε φθείρουν αγαπάς

Αφήνεις σκέψεις στο κατώφλι να προσμένουν
και πόρτα ανοίγεις σε νεράϊδες παλιές
ότι ομολόγησες σε κράτησε στο χθες
κι ας άναψες μεσονυχτίς φάρους σβησμένους

Δεν υπολόγιζες αυγές και δειλινά
βγήκες ανέγγιχτος μες απ' την τρικυμία
μα αντί να κόψεις των δεσμών σου τα ηνία
στοίβαξες φόβους σε μπαούλα αδειανά

Πίσω απ' τα φώτα ξεδιπλώνεται μια αλήθεια
κυλάει ο χρόνος σαν αδάμαστο ρυάκι
καμπάνες ήχησαν στης λήθης σου την άκρη
βουβός ο αέρας που ανασταίνει αποκαΐδια

Mps

Τα Λάφυρα Του ''Εγώ''

Τα Λάφυρα Του ''Εγώ''

Ήθελα σε άλλο ουρανό να ταξιδέψω
φτερά να ανοίξω κι αν δεν είχα να κεντήσω
στου δειλινού τις μυρωδιές πριν καταλήξω
τα λάφυρά μου στην ομίχλη να ξοδέψω

Όμως δεν είδα κοντινό ουράνιο τόξο
κι ας πρόσεξα πέρα βαθιά κάποιαν αχτίδα
ήταν θαμμένη από χρόνια η πυξίδα
τότε που αγόραζα ελπίδες όσο-όσο

Νύχτες υγρές, και σιγασμένες οι καμπάνες
τέσσερις τοίχοι δεν ξεπλένουν μια αυταπάτη
της φαντασίας μου παρέλυσε το άτι
και πες μου πως θα ξεχαστώ με άλλες πλάνες

Ορμητική μου σκέψη, παρέσυρες και 'μένα
τώρα αδειάζω δυο φορτία με αναμνήσεις
της μοναξιάς τόσες βραδιές ''ήξεις αφήξεις''
στέγνωσε τ' όνειρο σε λόγια ειπωμένα

Μικρέ μου φίλε, υστερόβουλε εαυτέ μου
φύσα τη στάχτη να καλύψω τα σημάδια
προτού οι μέρες μου σαλπάρουν σαν καράβια
ας έχω με το μέρος μου, φορά του ανέμου 

Mps

Εσχάτη Των Ποινών

Εσχάτη Των Ποινών

Φόρεσα ένα χαμόγελο ψεύτικο σαν χρυσάφι
και στα όνειρά μου φόρτωσα επίπλαστες χαρές
διατήρησα ανεκπλήρωτες εικόνες και ενοχές
με κάθε ελπίδα υγρό κερί που έπαψε να ανάβει

Έδεσα τη γραβάτα μου με κόμπους θλιβερούς
τόσο που πίστεψαν πολλοί αυτόχειρας πως ήμουν
με ενέχυρο το τίποτα σε αντάλλαξα σιωπή μου
και απ' τη βουή σου κράτησα λίγους και τυχερούς

Εσύ μικρέ καθρέφτη μου γιγάντωσες το λίγο
πνίγοντας βαθυπέλαγα σωρούς του αληθινού
ξεπούλησες μισοτιμής παράγωγα του νου
και ράγισες στην θέαση χάρτινων ηλιαχτίδων

Οι γύρω κράτησαν σφιχτά το κάθε σου γιατί
αλλά απαντήσεις έδωσαν σε άδειες ερωτήσεις
ήταν η έσχατη ποινή στη λησμονιά να ζήσεις
αφού προτίμησες το όνειρο αντί για τη στιγμή 

-Εμπνευσμένο από φράσεις του Τ. Λειβαδίτη-

Mps